Whats in a name

Nu ik toch al wat tijd heb gespendeerd aan een aantal blogberichten werd het ook wel eens tijd om er wat geld er tegenaan gooien. Soms moet je jezelf eens trakteren op wat leuks en tja al die rokken die ik fabriceer hebben geen naam en de rokken die ik ombouw verdienen eigenlijk niet meer de naam die ze hadden. Dus ik vond het wel eens tijd voor eigen naam labeltjes. Zo gezegd zo gedaan maar eens het internet op gedoken en maar eens wat besteld. Enkele dagen later viel er een envelop op de deurmat met de volgende inhoud.

De eerste rok die eraan mocht geloven was die van april. Zoals al vermeld in een eerder blog ben ik geen fan van handwerk dus was het nog best een uitdaging om het labeltje in te zetten met een naaimachine. De rok was immers al af en ik had toch echt geen zin om voor het labeltje de naden weer open te gaan halen. Hierbij een kort fotoverhaal van het eerste skirt-a-month label:

 

 

 

Vinden jullie ze ook niet mooi?
 

Een beetje losser of een beetje strakker?

Aangezien ik er geen geheim van maak dat ik in een heleboel rokken niet meer pas na twee zwangerschappen en het afvallen maar een beetje heb opgegeven heb ik inmiddels al een aantal rokken van de collectie ruimer gemaakt. Deze keer gaan we er eentje smaller maken. Nee niet omdat ik ben afgevallen maar gewoon omdat het pasmodel van de onderrok van Marlies Dekkers dermate dramtisch was maar ik de stofkeuze wel in mijn straatje vond passen dat ik besloot om bij de laatste stock sale gewoon een maatje XL te kopen en deze te verkleinen.

Jazeker ik kocht dus een tweede versie van de rok die ik al in maatje M in het bezit had. In eerste instantie had ik in mijn gedachte om van de twee rokken die een strak kokermodel hadden een A-lijn rok te naaien. Maar toen ik thuis kwam en de XL rok paste merkte ik dat deze wel wijd genoeg was om in te gaan zitten. Dat was namelijk het probleem met maatje M. Deze paste met moeite over mijn derriere maar was zo strak dat ik er niet in kon bewegen. Dus uiteindelijk heb ik slechts het elastiek van de XL versie ingekort om zo een perfect zittende onderrok te creëren die door het strakke model onder veel modellen rokken gedragen kan worden.

Stap één was om een klein stukje van de naad van de tailleband los te halen zodat het elastiek zichtbaar werd.

Vervolgens kon ik het elastiek eruit trekken en gaan bepalen hoeveel ik van het elastiek zou innemen. Nadat ik deze op dezelfde wijze had vastgestikt zoals het elastiek oorspronkelijk in de rok was bevestigd (geen x-box maar drie keer recht doorgestikt) kon ik het elastiek er weer in geleiden.

Nadat het elastiek weer in de tailleband was "verdwenen" kon ik het naaitje opnieuw doorstikken en was de rok klaar om gedragen te worden.

 

 

Een gat in juli

Hoewel ik had aangekondigd dat er heel wat berichten op stapel stonden viel er toch een gat in juli. Ergens kwam er een kink in de kabel of was het die keer dat ik op mijn sleep van mn rok was gaan staan en zo een scheur in mijn rok produceerde? Hoe dan ook in augustus weer terug van weggeweest met een nieuw bericht over een gat een scheur of hoe je het ook wilt noemen.

Als de rok netjes aan een hangertje hing was er niet zoveel mee aan de hand. Het was een trouwjurk die ik bij de kringloper tegenkwam en als basis wou gebruiken voor mijn trouwjurk. Nadat ik veel testjes had gedaan met verven op de top welke van dezelfde stof was gemaakt heb ik de rok groen gekleurd. De kleur viel echter toch tegen. Daar waar de top fel groen werd werd de rok eerder een mosgroen. Er bleek toch wel degelijk verschil te zitten in de handwasverf en de machinewasverf van dylon. Na deze wijze les te hebben geleerd kwam ik erachter dat ik zwanger was en de rok op mijn trouwdag toch niet zou passen. Maar niet getreurd een andere jurk is uit Amerika overgevlogen en de rok had een perfecte kleur voor een mooi elfenkostuum.

Het verfbadje had echter nog wat meer uitgehaald dan alleen maar een andere kleur. De structuur van de stof was veranderd en de stof was een stuk fragieler geworden. Dus toen ik op het hofdansbal van stichting tour de mains op mijn sleep ging staan zei de met een veilgheidsspeld opgehaalde rok krak. En jawel hoor hij had een scheur, niet een die heel snel opviel aan het kapstokje:

maar als je beter keek dan zat hij er toch echt in de plooi vlak bij de rits:

Omdat ik de rok toch nog wel eens een keertje naar een festival aan wou en het zonde vond om hem weg te gooien werd het tijd om de scheur maar eens te gaan repareren. Om geen last te hebben van de plooivouw ben ik begonnen met de tailleband van boven los te tornen zodat ik daarna de stof glad kon leggen.

Zijn jullie er trouwens al achter dat ik een luie naaister ben die niet zo van handwerken houd? Om mezelf veel werk te besparen had ik besloten om de scheur in eerste instantie te verstevigen met vliseline. Daarvoor heb ik de rok binnenstebuiten gedraaid en deze met de verkeerde kant op de vlieseline vastgespeld. Hiervoor heb ik mijn goedkope ijzeren kopspeldjes gebruikt in plaats van mijn reguliere spelden zodat ik er in een keer overheen kon strijken.

Zodra de vlieseline vastgestreken was heb ik voorzichtig de spelden verwijderd. Van de voorkant zag het er al vrij netjes uit zeker als je je bedenkt dat de scheur in de stofvouw wegvalt. Vervolgens heb ik de scheur onder het naaimachine gelegd en met een zigzagsteek verder verstevigd op de vlieseline. 

Aangezien de rok inmiddels ook wat aan de krappe kant was geworden heb ik de band meteen verlengd. Hiervoor heb ik dezelfde techniek gebruikt als in oktober. Uiteindelijk was de rok weer als nieuw en klaar voor een feestje.